Fietsfilosofie (7)

Hoe eerder je vertrekt,
hoe minder je hoeft in te halen.

Het persoonlijke is politiek

Dit is de titel van de weblog van zus Margreet. Het is bovendien de laatste weken in Utrecht een actueel onderwerp. En wel naar aanleiding van een enquête van het AD/UN onder Utrechtse gemeenteraadsleden naar wat je zou kunnen samenvatten als hun (ons) ‘milieugedrag’.

Ik ben het zeer eens met de stelling dat je als politicus niet het een moet uitdragen en dan zelf honderd procent het tegenovergestelde doen. Bijvoorbeeld ageren tegen de graaicultuur en nog geen jaar later een baan aannemen waarin je vette bonussen opstrijkt. Dat zou ik in elk geval niet kunnen. En ik vind dat als dit gebeurt, je iemand best om uitleg mag vragen: “Hoe kan het nu dat je het een roept en vervolgens het ander doet?”

Zo mag je van mensen die het politieke besluit nemen om de stad duurzamer te maken, ook verwachten dat zij daaraan zelf hun steentje bijdragen. Toch heeft de meerderheid van de raadsleden, waaronder de fractie van GroenLinks, besloten niet op de enquête van AD/UN in te gaan. Dat lijkt op het eerste gezicht vreemd. AD/UN kopt zelfs ‘ongeloofwaardig’. Maar ook voor een politicus zijn er wat mij betreft grenzen aan wat hij of zij openbaar moet ‘verantwoorden’. De grenzen van de privacy. En die lopen door de enquête van AD/UN wel degelijk het risico te worden overschreden.

Ik hou van duidelijke uitgangspunten, maar heb een hekel aan dogma’s. Dat betekent meteen dat je constant bezig bent keuzes te maken. Zo heb ik een uitgangspunt dat luidt ‘ik vlieg niet in Europa’. Dus nam ik toen we in 2009 met het Utrechts reiskoor UTS naar Ohrid (Macedonië) gingen, de trein. Ik was geloof ik 36 uur onderweg. Dat vind ik niet erg, want de reis is wat mij betreft onderdeel van de vakantie. Maar als ik in Ohrid een telefoontje had gekregen dat mijn vriend met spoed in het ziekenhuis was opgenomen, weet ik zeker dat ik een taxi naar het dichtstbijzijnde vliegveld had genomen en de eerste vlucht naar huis had geboekt.

“Logisch”, zul je misschien zeggen. En waarschijnlijk zal ook niemand daar ‘moeilijk’ over doen, zelfs een journalist van het AD/UN niet. Maar de vraag waar het hier om draait, is of ik een dergelijke keuze publiek moet verantwoorden. Want stel dat dit vorig jaar écht gebeurd was. Dan had op mijn enquête een vliegreis geprijkt. Of als ik een zieke moeder in bijvoorbeeld Armenië had gehad, misschien wel drie. Dat had ik dan zo kunnen laten (wat wellicht tot de conclusie zou hebben geleid dat GroenLinksers wel willen dat iedereen duurzaam is, maar zelf er lustig op los vliegen) of moeten gaan uitleggen (waarbij ik zaken die behoorlijk privé zijn, ineens publiek moet maken). En dan vraagt de enquête van AD/UN niet eens alleen naar mijn eigen gedrag of verbruik, maar ook nog eens naar dat van mijn huisgenoten (man, vrouw, kinderen, kamerbewoners of met wie ik ook maar onder één dak leef). Vinden we echt dat de Utrechtse krantenlezer (of kiezer zo u wilt) recht heeft om te weten dat mijn vrouw smetvrees heeft, waardoor zij veel water gebruikt, of mijn man chronische gewrichtspijn, waardoor hij én veel thuis is én altijd de kachel aan heeft staan? Dat gaat mij net iets te ver.

Dit alles neemt niet weg dat ik graag wil vertellen over de uitgangspunten die ik heb en de keuzes die ik maak. Dus als vrienden, collega’s, buurtgenoten, (andere) kiezers of journalisten daar iets over willen weten, bel of mail gerust. Maar dat is heel wat anders dan conclusies laten trekken op grond van een hand vol cijfers. Of me gedwongen voelen ter verklaring van die cijfers, persoonlijke dingen openbaar te maken die ik liever privé houd. Dat heeft niets te maken met ongeloofwaardigheid, maar alles met privacy – waar zelfs politici naar mijn mening in enige mate recht op hebben.

Vogelen

"Wat loopt daar nou in het weiland?"
"Wacht, even stoppen, een buizerd? Hij is wel erg rossig"
"Is het dan een rode wouw?""
"Hij heeft wel van die veren bij z'n poten..."
"Maar een wouw zou toch groter moeten zijn..."
"Joh, ga toch eens vliegen!
"Dat loopt daar maar te scharrelen in het weiland, het lijkt wel een kip!"
"Daarom dacht ik een wouw, die eten toch insecten?"
"Oeps! Nou verdwijnt ie in een greppel!
"O, daar is tie weer. Hij bewoog z'n vleugel. Had ie een witte band?"
"Hij had wel wit, maar 't ging zo vlug..."
"Kijk, die vage borstband staat in m'n boekje, toch een buizerd. Maar waarom vliegt ie niet?"

Even later komt een groepje vogels overvliegen. Het weekend ervoor hadden we geelgorzen gezien die - qua formatievliegen - deden of ze spreeuwen waren...

"Zijn dat die toneelspelende geelgorzen weer?"
"'t zijn in elk geval geen spreeuwen"
"Wacht, kijk, de kip vliegt!
"Ja, zie je, 't is toch een buizerd!"

Een paar kilometer verderop horen we bij fort iets fluiten in de boom.

"Wat is dat?!"
"ha, ha, ha, ha, ha"
"Hoezo ha ha, wat is 't?!"
"Geen idee, maar 't klinkt als kievit, kievit! Nou moeten ze toch echt ophouden. Vorige week geelgorzen die deden of ze spreeuwen waren, vanochtend een grote bonte specht die nog moest leren timmeren, net een buizerd die deed of ie een kip was en nu weer een vogel in de boom die doet of ie een kievit is!"
"Ha, ha, ha, ha! Wat is 't volgende? Een ooievaar die doet of ie een specht is en met z'n snavel tegen een boom gaat roffelen?!"
"Hi, hi, hi, Wij van GroenLinks vinden dat de toneelsubsidie voor vogels moet worden afgeschaft!"
"Ha, ha, misschien kun je een motie indienen!"

Vrede van Utrecht

2013 wordt het jaar van de Vrede van Utrecht. Zoveel had ik al meegekregen. Maar wat die Vrede precies is en waar die herdenking van 300 jaar Vrede over zal gaan, dat was tot nu toe langs me heen gegaan. Des te leuker dat hierover een presentatie werd gegeven op de bijeenkomst van het Evenenmenten Platform op 9 november. Een presentatie die mij behoorlijk wat enthousiasme én het nodige historisch besef heeft opgeleverd.

Zo heb ik geleerd dat het enige dat Nederland aan de Vrede van Utrecht heeft overgehouden, Venlo is geweest. Of, zoals de spreker zei: "in feite hebben we Geert Wilders toen al cadeau gekregen" (en bedankt!).
Met de Vrede van Utrecht begon de eerste periode van duurzame vrede in Europa. Na deze inderdaad gedenkwaardige gebeurtenis, stuiterde heel Europa van pure vreugde de Verlichting in. Heel Europa, behalve Nederland. Wij trokken ons somberend terug in wat internationaal wordt aangeduid als "the closing of the Dutch mind". Een soort krampachtig protectionisme, dat toch wel erg doet denken aan het huidige kabinetsbeleid en de wind van angst en eigen volk eerst die nu door Nederland waait.

Centraal in de herdenking van 300 jaar Vrede van Utrecht staan de 'Utrecht Principles'. Dit zijn er drie: de kracht van diversiteit, de kracht van cultuur en de kracht van kennis. Principes die heel herkenbaar zijn, zowel binnen Nederland als daarbuiten. Zo werd op een bijeenkomst waar ik deze week was over beroepsonderwijs in de EU, aangegeven dat naast vrij verkeer van goederen, diensten en personen ook vrij verkeer van kennis van groot belang is voor Europa.
Principes ook, die een tegenwicht bieden aan de huidige 'closing of the Dutch mind' die vanuit Venlo en Den Haag op ons afkomt. Utrecht wil anders, Utrecht wil Verlichting en Utrecht wil dat vieren. CU in 2013!

Oranje

Na het eten op de fiets naar Oud Zuylen om de tuin water te geven.
Het is heerlijk, alleen het pad naar de sloot is dichtgegroeid.
De plantjes en ik leven helemaal op.

Rond half tien weer naar huis in het oranje avondlicht, dat bomen goud en meeuwen roze kleurt.
De mensen op het terras zien er zwoel en zonnig uit.
Boven de oude boekbinderij op het Demkaterrein is het feest met smartlappen en ballonnen.
Drie bochten verder ineens het Amsterdam-Rijnkanaal als een verstilde spiegel.
Rust en rumoer liggen dicht bij elkaar vandaag.
Voor mij uit een schaatser op rolletjes. Handen losjes op de rug.
Hij gaat bijna even hard als ik en mijn snelheid mag er best wezen.
We hebben dan ook wind mee.

Bijna thuis lijkt de flat aan de overkant van het kanaal in vuur en vlam te staan.
Gelukkig is het slechts de weerspiegeling van de laatste zonnestralen.

Ik heb niets met oranje,
behalve dat van de avondzon!

Dag Timo

Woensdag ben je heel rustig gaan slapen om nooit meer wakker te worden.

Al een paar dagen at je slecht. Op het laatst helemaal niet meer. Zelfs melk wilde je niet, terwijl je anders al kwam aangevlogen als je de deur van de koelkast hoorde.

Je lag apathisch op bed en reageerde nergens meer op. Strekte je pootjes niet meer als we je aaiden. Tilde je kop niet meer op om onder je kin te worden gekriebeld. Je wilde alleen nog maar liggen en slapen.

De dierenarts constateerde koorts en na een test kattenaids.

Zelfs als je weer was opgeknapt, zou je nooit meer naar buiten mogen.

En buiten rennen en jagen was je lust en je leven.

Al werden de muizen die je voor Tammie meebracht steeds kleiner.

Dag lieve Timo, slaap lekker.

Tammie, Egbert en ik missen je.

Bedankt voor al je gezelligheid.

Straatmuzikanten

De burgemeester heeft besloten dat straatmuzikanten voortaan niet zomaar meer muziek mogen maken in onze stad. Ze moeten eerst een vergunning aanvragen en daarvan worden er maar tien per kwartaal vergeven. Omdat sommige straatmuzikanten zich hinderlijk gedragen door in feite geen muziek te maken, maar te bedelen met een muziekinstrument in de hand. En omdat sommigen niet mooi spelen of anderen van hun plek jagen.
Het vreemde is wel dat bij het verstrekken van de vergunningen verder niet gekeken wordt naar het niveau van de muzikant: het is gewoon wie het eerst komt, die het eerst maalt. Wel zijn er verdere regels opgesteld en wie zich daar niet aan houdt, kan gedurende enige tijd verder uitgesloten worden van de carrousel. Zo op het eerste gezicht een nogal vreemde maatregel in een stad als Utrecht. Dat is ook de reden dat ik de brief waarin het college dit besluit bekend maakt, heb geagendeerd voor bespreking in de commissie mens & samenleving. Ik wil wel eens weten hoe dit past in het streven naar deregulering dat Utrecht zo hoog in het vaandel heeft staan. En waarom bestaande instrumenten tegen bedelen niet voldoen als het om straatmuzikanten gaat. En vooral hoe andere partijen over de maatregel denken. Want het maken van muziek is een prima manier voor juist mensen aan de onderkant van de samenleving om een inkomen te verdienen of aan te vullen. En wat mij betreft horen straatmuzikanten gewoon bij de grote stad. Dit lees ik ook in het gedicht 'gestolen tijd' dat staat in het boekje Paradijs bv van Riccardo Alberelli (zie mijn eerdere blog):

Zelden stond ik zo tevreden stil
als nu op de stadhuisbrug
in de schaduw van de boekwinkel.
Deze laatste zomerdag van september
zijn zoals vaker jongeren neergestreken
op de trappen van het stadhuis.
Een Spaanse jongen zingt met zijn gitaar
een ander speelt strijkend cello
een derde klapt Spaans in zijn handen.
De laatste zomerse jurkjes,
de laatste dwarrelende meisjes.
Op deze gestolen middag
in deze gestolen tijd
zo tevreden stilstaand.
Ik blijf hier altijd staan.

Nou, als het aan de burgemeester ligt, kan Alberelli (en alle Utrechters met hem) de Spaanse muzikanten voortaan wel vergeten. Want zij zijn als bezoekers natuurlijk niet op de hoogte van onze regels en zullen zeker niet op tijd zijn om een vergunning aan te vragen. Dat zou onze stad toch wel verschralen. Natuurlijk: ik vind ook niet alles mooi, maar wil wel af en toe in vervoering blijven stilstaan...